| سـَلِ المصانعَ رکباً تهیم فی الفلوات | تو قدر آب چه دانی که در کنار فراتی | |
| شبم به روی تو روزست و دیده ام به تو روشن | و إن هـَجرت سواء عـَشـِیَّتی و غداتی | |
| اگر چه دیر بماندی امید برنگرفتم | مضی الزمان و قلبی یقول إنک آتی | |
| من آدمی به جمالت نه دیدم و نه شنیدم | اگر گلی به حقیقت عجین آب حیاتی | |
| شبان تیره امیدم به صبح روی تو باشد | و قد تُفتَّشُ عینُ الحیوه فی الظلمات | |
| فکم تـُمَرِّرُ عیشی و أنت حاملُ شهدٍ | جواب تلخ بدیعست از آن دهان نباتی | |
| نه پنج روزه عمرست عشق روی تو ما را | وجدت رائحه الوُدِّ إن شممت رُفاتی | |
| وصفت کلَّ ملیحٍ کما یـُحـبُّ و یرضی | محامد تو چه گویم که ماورای صفاتی | |
| أخاف منک و أرجو و استغیث و أدنو | که هم کمند بلایی و هم کلید نجاتی | |
| ز چشم دوست فتادم به کامه دل دشمن | أحبَّتی هجرونی کما تشاء عداتی | |
| فراقنامه سعدی عجب که در تو نگیرد | و إن شکوتَ إلی الطیر نـُحنَ فی الوکنات |
نوشته شده در ساعت 20:33 توسط بهروز حیدربکی|
برچسب:
نویسنده: پرهام جعفری